Twee vervolgopdrachten rijker stapte ik het gebouw weer uit. Daar babbelde ik nog wat  na met één van de gastvrouwen en opeens schoot die vlag mij weer te binnen. Het bleek de Bossche carnavalsvlag te zijn! Ach ja, natuurlijk, Oeteldonk.

Ik was benieuwd of mijn gedeserteerde echtgenoot dat wél had geweten en maakte een fotootje voor thuis. Even dacht ik iemand op het raam te horen kloppen, ja rustig maar, ik ben al weg. Ik startte de auto, keek nog even opzij en daar stond de vlaggenhouder mij vanuit de deuropening schaamteloos en enigszins intimiderend te filmen. Het nummerbord natrekken zou niet veel moeite kosten, gezien de belettering en het telefoonnummer op onze bedrijfsauto. Zat ik me toch ineens volop in het gedoe, binnenkort de Bende van Oss op de stoep!! Ik zette de auto aan de kant en werd opgewacht door een grimmige Bosschenaar en een blaffende hond. “Mag ik het u misschien uitleggen?” Een geweldloos verzoek, ik had de afgelopen uren goed opgelet. Of de uitleg werd begrepen valt te bezien en vrienden zijn we niet geworden. Er was de laatste tijd regelmatig ingebroken in deze wijk, we hielden er duidelijk allebei een andere waarheid en ander perspectief op na. Het feit dat ik eruit zag als een blanke ongewapende 60-jarige vrouw werkte dan weer in mijn voordeel, in elk geval werd de hond niet op mij afgestuurd.

Gedoe met mensen, voor je het weet zit je erin, handig als je weet hoe je eruit kunt komen. Nog handiger als je weet hoe je er niet in komt. Dus boek een training, garantie tot aan de voordeur.