Op de fiets
Als geboren Haagse heb ik altijd veel op de fiets gezeten. De enige manier om zonder een omleiding via X en daarna nog eens Y van A naar B te komen. Maar het is een andere tijd. Tegenwoordig neem ik, suf gehelmd en elektrisch ondersteund, deel aan het verkeer. Op gematigd tempo, dat onderscheidt me nog net van de échte bejaarden. Ook mijn omgeving is veranderd. Rondom word ik voorbijgeracet en frontaal tegemoet gesneld door fatbikes. Maar het meest verbaas ik me over de nieuwste methode van leren fietsen. De ouder voorop, daarachter een wiebelend figuurtje dat gespannen probeert te volgen. In het besef dat het aan zichzelf is overgeleverd wanneer dat even niét lukt. Pas op de volgende hoek zal worden omgekeken. Lig je daar. Met je helm op, dát wel.
Op de fiets heb ik alle tijd om daarover na te denken. Waarom kies ik nog altijd voor de methode Kind voorop? Zelf heb ik fietsen geleerd náást mijn vader en ik kan de stevige nekklem waarmee ik het kruispunt over werd geteleporteerd nog voelen. Misschien wat te veel beschermd; je moet toch ook een keer autonoom op je plaat kunnen gaan en leren vallen.
Natuurlijk, niets zo eng als je kind op een kruispunt af zien stevenen. En erop moeten vertrouwen dat-ie stopt, ook al zit je al een
tijdje als een malle achter hem te schreeuwen dat dat de bedoeling is. Want zo gingen wíj door het verkeer. Ventje voorop, zonder helm, moeder gespannen en zichzelf twee keer zo breed makend erachter, met strenge aanwijzingen. Die vooral te maken hadden met kijken, kijken, kijken. Zodat je zelf situaties leert overzien, beoordelen en keuzes leert maken, in de wetenschap dat je altijd terug kunt vallen op je achterhoede. Maar wat ik vooral tegen heb op de methode Ouder voorop (en ja, dat zegt wel iets over mijn wereldbeeld): het gevaar kan ook van áchteren komen. Dat leer je dus allemaal niet, als je enige opdracht is om de rug van je voorganger in de gaten te houden.
Dus beste ouders van nu, hoe lastig het ook is om je eigen demonen en rampscenario’s te beteugelen: voed je kroost op tot zelfdenkers in plaats van blinde volgers. Op een fiets kun je het leren.