M'n liefje, m'n duifje
Ik ben slechts een hybride vegetariër, met name kippen belanden nog wel eens op mijn bordje, dus waarom geen duif? Toch was ik laatst behoorlijk uit mijn doen, toen mijn liefje voor het avondeten had gezorgd.
Nadat ik vanuit de keuken wat vertraagd de tuin in was gelopen, opgeschrikt door een hoop geklapwiek, was hij blijkbaar ongezien met zijn boodschappen naar binnen geglipt. Het duurde nog zeker een half uur voordat ik me realiseerde dat er bínnen iets ongebruikelijks gaande was. Behoedzaam liep ik door de gang, waar het bloedspoor zich al aandiende. In de woonkamer leek mijn donzen dekbed ontploft te zijn.
Maar deze bevindt zich niet in de woonkamer… In een hoekje naast de kast zat een jonge duif in doodsangst te hyperventileren. Een grote gapende wond in zijn nek. Het was volkomen duidelijk wie daaraan had bijgedragen, mijn voormalige straatkat lag er tevreden naast, hij was het nog niet verleerd.
Ik ben geen dierendokter, maar dit zag er niet goed uit. Wat mij betreft: een genadeklap en de kliko in. Maar welk scenario ik ook overwoog, ik zag het mezelf niet doen. En om mijn killerkat nu buiten in de tuin zijn werk af te laten maken, dat vond ik dan weer te véél natuur. Ook omdat hij daar waarschijnlijk ruim de tijd voor zou nemen. Wat te doen? ChatGPT wist raad. Ik kon de dierenambulance bellen. Méén je dat nou of roep je maar weer eens wat? Ik belde, en ze kwamen. Wel pas na 3 uur, want er moesten nog veel méér ‘dieren in acute nood’ worden gered.
Net toen ik dacht dat ook de dierenambulance het welbevinden van een duif heden ten dage niet als allerhoogste prio heeft, belden ze aan. Twee man sterk, in een compleet ingerichte ambulance. Teder en zorgzaam onderzochten ze het beestje en namen hem mee. Ach gut en ach jee, geen kwaad woord over de dader of over de kattenbaas die dat monster gewoon binnen had moeten houden. Dus daar ging hij, in een bus vol andere ongeluksvogels. Het was broedseizoen. Mij achterlatend, verlost van de dwangmatige neiging elk kwartier te checken of mijn beschermeling (in zijn schoenendoos vol gaten) nog in acute nood verkeerde of inmiddels de geest had gegeven.
Ze zouden hun best voor hem gaan doen, wat natuurlijk zoveel betekende als “hier is geen redden meer aan, we zullen ‘m op veilige afstand van jouw tere ziel alsnog humaan laten hemelen, omdat jij daar te schijtduiverig voor bent”.
Toch was dát de reden niet van mijn zwaar gemoed. Exact 900 meter verder slapen mensen in het Haagse Bos. Als het aan de Tweede Kamer ligt, is de Haagse Soepbus straks een criminele organisatie. Waarom kan de mensheid nog maar zo weinig compassie opbrengen voor haar éigen diersoort? Ongeacht kleur, pluimage en vederdracht?