Ik had plots enorm veel medelijden met het kind dat nog snel even naar de supermarkt werd gestuurd. De potten en pannen al aan het pruttelen, de etenstijd dringt. “Haal jij nog even een potje pesto.” En daar sta je dan … Nóóit kom je volgens je hangry huisgenoten met de goeie thuis. Voorgoed de pest in pesto.

Zo vertik ik het nog altijd om mijn klussende man van dienst te zijn door snel even een ontbrekend schroefje of stekkertje bij de doe-het-zelfzaak op de hoek te halen. Te vaak heb ik als kind moeten horen wat ik me nóu toch weer aan had laten smeren, waarna mijn vader mopperend alsnog zelf het ritje maakte. Blijkbaar vraagt elke klus om één specifiek nippeltje, één speciaal moertje, één uniek ringetje. Ik weet dat allemaal niet. Ik weet wél dat ik het schroefje van mijn schaar door een touwtje kan vervangen, dat ik mijn rugzak met een oude fietsband kan repareren en dat ik van de restjes in mijn koelkast een volledige maaltijd kan maken, die elke culinaire stroming heeft gemist maar wel bijzonder smakelijk smaakt. Met of zonder pesto.

Creatief denken, het geeft alvast een hoop plezier en kan verrassende resultaten opleveren. Behalve als je gastank niet past. Dan wordt het veiligheidshalve tóch een mopperend ritje retour.