Zo’n gebeuren waar alle faciliteiten, inclusief technische staf, ter beschikking staan en je als goedbetaalde spreker of workshopleider (nee, ik zat in de zaal) alleen maar hoeft in te pluggen. Dus waar heb ik zoal naar zitten kijken?

Op één natuurlijk naar filmpjes die niet willen starten en vervolgens niet willen lopen, laat staan synchroon met het geluid, als er al geluid te horen is. Niet vanuit de PowerPoint en ook niet via de haperende wifi. Naar schermen die überhaupt geen aan-knop lijken te hebben en waarbij de afstandsbediening in een afgesloten kast ligt. Naar de allernieuwste MacBook die niet compatibel bleek met het net iets minder dure scherm. Naar het inlogscherm van degene die de PowerPoint wérkelijk gemaakt had, iemand zonder een vleugje podiumambitie, die dan toch elke vijf minuten zijn plankenkoorts moest overwinnen om het scherm te ontgrendelen. Naar onleesbare schermen, vanuit de gedachte dat wanneer je twee keer zoveel mensen in je zaal propt, je gewoon twee schermen naast elkaar neerzet en niet je lettertype vergroot. Uiteraard kwamen de rondzingende microfoons nog even optreden. Ook heb ik geluisterd naar twee grote ventilatoren, die de ruimte enigszins fris wisten te houden maar alle aanwezigen, ook degenen zónder een diagnose (de meesten), een complete meltdown bezorgden.

Dus: lang leve de flipover. Wél even van tevoren je stiften testen.